Jongerendag 2018 – Roxan Smit (15)

De jongerendag van Theater Na de Dam, het concept is simpel. Alle groepen van alle provincies komen samen in Amsterdam, je praat over de oorlog en geeft je mening, en je krijg een workshop. Zo is het mij vertelt maar het was heel anders, veel meer bijzonder én chaotischer, maar vooral een grappige ervaring die de band in je groep en met de rest van de deelnemers versterkt.   

Mijn groep kwam aan bij het gebouw van de Academie voor Theater en Dans – Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, waar iedereen een briefje kreeg met een nummer erop. Eerst dacht ik dat het je kandidatennummer was voor Idols, maar dat bleek niet zo te zijn. Wel moest je het nummer goed bij je houden voor later op de dag. Eenmaal binnen zag je honderden nieuwe gezichten, overal uit het land maar met een en hetzelfde doel. Een van de organisatoren van het Theater Na de Dam team sprak ons toe en vertelde wat er die dag ging gebeuren: als eerste een documentaire van Nicolaas Veul over de oorlog, een workshop en als laatste een klein stukje van Amsterdamse en Berlijnse acteurs. De dagindeling was voor elke groep anders.

Voor de documentaire werden we naar een danszaal geleid met in het midden van de zaal een beamer. Mijn groep nam plaats en een mevrouw vertelde dat de documentaire ging over hoe mensen nu met de Tweede Wereldoorlog omgaan, en de verschillende manieren waarop mensen dit herdenken. Dit deed mij denken aan al die ouderen die de oorlog hebben meegemaakt en er over een tijd niet meer zijn. Zouden er dan dingen gaan veranderen? Wordt dit nare stuk geschiedenis een verleden waar straks niemand meer aan terugdenkt?

De video startte. Als eerste zag je een meneer die het Anne Frank verhaal had gebruikt voor een ‘Escape Room’  waar je in een nagemaakte kamer van Anne Frank werd opgesloten en moest proberen te ontsnappen. Daarna zag je mensen die met Halloween geschminkt werden als ‘nazi zombies’, en een nieuw ‘Call of Duty’ spel dat gebaseerd was op de Tweede Wereldoorlog. Ook zag je een vrouw die zichzelf kaal scheert op bevrijdingsdag als protest. Al deze onderwerpen gingen over mensen die de oorlog gebruikten om het leuker te maken of gewoon om er geld mee te verdienen. Naderhand werd naar onze mening gevraagd. De meningen waren vooral erg verdeeld en dat was precies de bedoeling van de documentaire: mensen aan het denken zetten.

Tijdens de eerste pauze moesten we tussen alle 330 andere deelnemers het groepje zoeken met hetzelfde nummer. Het was vooral heel chaotisch, maar wel creatief bedacht en weer eens iets anders. Als je je groepje had gevonden moest je een Groepsapp aanmaken om te zorgen dat je in de tweede pauze je groep weer kon terugvinden: zo bleef je niet rondhangen bij je eigen groep en was het een goede manier om andere deelnemers te leren kennen. Wel heeeeel chaotisch!

De workshop vond ik het leukst. Na acht trappen beklommen te hebben kwamen we in een grote oefenzaal met van die ‘ballerina palen’ aan de zijkanten van de muren. Na een snelle warming up werden we in groepjes verdeeld en heb ik geleerd dat je ook zonder tekst en alleen met zitten, lopen en liggen een verhaal kan vertellen aan je publiek. Wij moesten uit drie teksten één zin kiezen en daar dan een ‘beeld’ van maken. Ik had dat nog nooit zo bekeken en vond het bij de anderen er heel mooi en gaaf uitzien. Wel jammer dat dit maar een uurtje duurde.

Als laatst kregen we een voorstelling te zien die nogal abstract was, met weinig tekst. Dit deed mij een beetje denken aan dat wat we eerder hadden geleerd in de workshop. Het kader was Anne Frank. Er kwam een heftige vecht/lach/huil scene in voor en een super gave dans scene, man ik wou dat ik zo kon dansen. We bespraken alles na en konden vragen stellen aan de acteurs, gemixt in Nederlands en Duits wat het een bijzondere en speciale sfeer gaf.

Aan het einde van de dag kwamen alle 330 jongeren weer samen in de zaal waar de voorstelling had plaatsgevonden. Als verrassing hadden ze geregeld dat Nicolaas (van de documentaire) er ook was. Dit was ontzettend gaaf!! Iedereen kon hem vragen stellen en toen was de tijd al snel voorbij, want wij, en alle anderen, moesten de trein terug naar huis nog halen.

Het was een onwijs speciale ervaring en ik neem dit zeker niet alleen mee op 4 en 5 mei.

Op een dag zijn wij het die deze nare gebeurtenis moeten doorvertellen.

Misschien door het spelen van games en spelletjes, of het lezen van boeken en het vak geschiedenis.

Hoe dat gaan zijn? Daar komen we wel achter, samen.

Door: Roxan Smit
Theater Na de Dam, Enschede
Roxam speelt in de voorstelling Ik verzet van Theatermakerij Enschede.