In gesprek met… Sara Giampaolo

Nu 4 mei 2018 dichterbij begint te komen, gaan we de aankomende weken in gesprek met verschillende mensen die te maken hebben met Theater Na de Dam. Wat mag het publiek verwachten op 4 mei en hoe draagt iedereen zijn steentje bij? In deze aflevering praten we met Sara Giampaolo. Afgelopen januari was zij één van de makers in Carrara (Italië) en sindsdien begeleidt zij verschillende jongerenprojecten in Nederland. 

Wie ben je en wat doe je voor Theater Na de Dam?

Ik ben Sara Giampaolo. Ik ben al een aantal jaar betrokken bij Theater Na Dam. De afgelopen jaren vooral als een van de makers van het jongerenproject in Rotterdam. En in januari 2018 maakte ik samen met Antonio Bertusi in Carrara (Italië) de voorstelling Dalla mia finestra. Een voorstelling over de Tweede Wereldoorlog in Italië, over kleine verhalen en groot verzet. Gespeeld door Italiaanse jongeren in het kader van International Holocaust Day. Daarnaast ben ik dit jaar ook betrokken als begeleider van een aantal jongerenprojecten in het midden en zuiden van het land. Makers kunnen met mij sparren over hun concept of om praktisch advies vragen en ik kom even kijken tijdens hun maakproces en natuurlijk bij de voorstelling.

Wat betekent herdenken voor jou?

Herdenken gaat wat mij betreft niet alleen over het verleden maar juist ook over de toekomst.
Ik vind het belangrijk dat je met elkaar stilstaat bij wat er was, maar daardoor ook met elkaar beseft wat er nu speelt. Dat je samen een verantwoordelijkheid draagt voor de toekomst.
En dat je die verantwoordelijkheid ook al hebt als je 13 bent. Of 17. De jongerenprojecten geven de herdenking voor die leeftijdsgroep weer een zinvolle invulling. Verhalen die lang niets meer waren dan pagina’s uit een geschiedenis boek worden door jongeren nu gedragen en gespeeld vanuit het puntje van hun tenen. Ze worden eigenaar en doorgever van de verhalen.
En zo gaat herdenken niet meer alleen over de dood, maar maakt het het verleden juist weer levend.

Wat is je het meest bijgebleven van de vertelbijeenkomst?

Momenten van herkenning raken mij vaak het meest in de vertelbijeenkomsten.
In Rotterdam bleek tijdens een vertelbijeenkomst dat de verteller tijdens de oorlog in de straat woonde waar het meisje waar hij mee sprak nu woonde. De straat waar ze iedere dag doorheen liep was na dat gesprek opeens niet meer hetzelfde. Daarnaast ontroeren vaak ook de kleine verhalen uit het dagelijks leven. Een aantal jaar geleden sloten we de vertellersbijeenkomst af met een 13-jarige jongen die met vuur rode wangen tegen zijn verteller zuchtte: “Ik ben gesloopt. Het voelt alsof ik in een uur de hele oorlog meegemaakt heb. Alsof ik op avontuur was. Dit was veel vetter dan de oorlog games die ik normaal speel.  “

Wat kan het publiek dit jaar verwachten van de jongerenprojecten?

Veel moois. Veel onbevangen en bevlogen jongeren. En veel noodzaak voor het vertellen van de verhalen uit hun eigen stad. Er zijn voorstellingen waar kritische vragen worden gesteld over het verleden en over de toekomst. En voorstellingen waar kleine en grote dromen een plek krijgen. In en op pleinen, straten, parken, musea en andere hoekjes in de stad.
Wat ik in ieder geval weet is dat het met al die jongeren op 4 mei om 21:00 door het hele land bruist. En dat het hopelijk voelbaar is dat ze van Groningen tot Sittard verbonden zijn en samen herdenken.