Dalla Mia Finestra

De jongerenprojecten van Theater Na de Dam reiken tot ver over grens van Nederland. In Carrara, Italië, was afgelopen weekend onze eerste jongerenvoorstelling van 2018 te zien tijdens de International Holocaust Remembrance Day (27 januari). Vijf jongeren maakten onder leiding van Antonio Bertusi en Sara Giampaolo de voorstelling ‘Dalla Mia Finestra’. Hanna Timmers (coördinatie jongerenprojecten) en Inger Stam (Productie & Coördinatie) waren in Carrara bij de première aanwezig. Lees hier meer over de ervaringen van afgelopen weken van Hanna, Sara en Antonio.

Hanna Timmers: ‘In Carrara ben ik zonet een beetje weggeblazen. Door vijf wervelende spelers die onder bezielende leiding van Antonio Bertusi en Sara Giampaolo speciaal voor International Holocaust Remembrance Day in vijf repetities een prachtige route door een oud ziekenhuis maakten. Afgelopen maandag, zo kort geleden pas, spraken ze met ouderen over wat zij zagen als ze, als kind in oorlogstijd, uit het raam keken. En volgens mij schreef ik het vorig jaar ook over ons eerste internationale Theater Na de Dam project in Berlijn; maar wat blijft het wonderlijk en ontroerend op een plek die je niet kent, in een taal die je niet spreekt, zo thuis te komen in een voorstelling en alles er omheen.’

 

Sara Giampaolo: ‘Vijf dagen geleden was er nog niks. En vanavond stonden ze opeens een hele voorstelling te spelen, ergens in een oud ziekenhuis in Carrara. En werden kleine Italiaans oorlogsverhalen onderdeel van een veel groter verhaal. En was er een toen en nu. En was hier ook een beetje daar.’

De voorstelling werd ook opgepikt door lokale media in Carrara. Antenna3.tv maakte een korte reportage van de voorstelling en interviewde Antonio.

Antonio Bertusi: ‘Uiteindelijk is de herinnering niet iets heel gecompliceerdst, maar het is wel belangrijk dat je er naar luistert. Dat je naar verhalen blijft luisteren. Je zet een groep jongeren samen in een ruimte met mensen die vertellen over dingen die ze zelf echt hebben meegemaakt en dat maakt die verhalen meteen menselijk. Wat de jongeren vooral geraakt heeft is volgens mij hoe dingen echt waren toen en hoe mensen tot het punt komen dat ze besluiten zich ergens tegen te verzetten. Hoe je op een punt komt dat je zegt nu is het genoeg. Tot hier en niet verder. Niet naar Sala Baganza. Of dat je de klappen van je schoolmeester niet meer accepteert. De scenes die je gezien hebt zijn geïnspireerd op die verhalen. Veelal ontstaan uit improvisatie. Zij zijn eigenaren geworden van die verhalen. De interviews waren echt het mooiste moment uit het proces. Belangrijker misschien nog dan de voorstelling. De jongeren zijn heel goed, de voorstelling is mooi geworden, maar het moment dat ze geconfronteerd werden met de verhalen was het belangrijkst. Met die mensen van 90 jaar die vrijwillig, soms nog zelfs zelf met de auto naar ons toe zijn gekomen om hun verhaal te vertellen. Weg te geven. Het zijn nu de herinneringen van de jongeren geworden.’