In gesprek met… Theo Ham

Nu 4 mei 2016 dichterbij begint te komen, zullen we de aankomende maanden in gesprek gaan met verschillende mensen die te maken hebben met Theater Na de Dam. Wat mag het publiek verwachten op 4 mei en hoe draagt iedereen zijn steentje bij? Deze zesde aflevering interviewen we Theo Ham. Hij is een van de trouwste bezoekers van Theater Na de Dam en gaat al jaren met zijn gezin naar een voorstelling op 4 mei.


 

Wie bent u en hoe bent u voor het eerst in aanraking gekomen met Theater Na de Dam?

Ik ben Theo Ham, bijna 60 jaar oud en getrouwd met Jannet. Samen hebben we drie kinderen: Sara, Julia en Jurre die alledrie op dit moment een vriendje/vriendinnetje hebben, respectievelijk Berend, Dirk en Isa. Ik ken Theater Na de Dam via meerdere mensen eigenlijk, omdat initiatiefnemer Jaïr Stranders ooit een leerling van mij was op het Jeugdtheaterhuis ZH. Daar ben ik directeur. Daar heb ik ook Hanna Timmers leren kennen, die nu de jongerenprojecten coördineert. Ook heeft onze oudste dochter een paar jaar geleden als vrijwilliger mee geholpen bij een jongerenproject in Amsterdam. Dat jaar hebben wij een herdenking en een wandeltocht in Amsterdam Oud Zuid meegemaakt, geregisseerd door Bram Huijten, die ook een oud leerling van me is.

Waarom heeft u er sindsdien voor gekozen om elk jaar op 4 mei terug te komen?

Jannet en ik vinden het zeer bijzonder om op 4 mei op met theater de Tweede Wereldoorlog te herdenken, om er bij stil te staan. Het geeft een waardevolle invulling aan iets dat heel belangrijk is. De laatste jaren hebben wij ervoor gekozen die avond te spenderen met het gezin – dat maakt het nog waardevoller vind ik. Het is goed om te delen, te verbinden, stil te zijn en stil te staan, elkaar vast te houden en met elkaar te realiseren dat vrede en vrijheid belangrijk zijn om je voor in te zetten. Maar ook om te herdenken en dankbaar te zijn dat wij in vrijheid hebben kunnen opgroeien. En daarna natuurlijk ook weer gewoon de kroeg in te gaan, een lekker biertje te drinken en wat Osseworst te eten!

Wat is u het meeste bijgebleven in de afgelopen jaren?

Vorig jaar in Carré met Wende en Typhoon was echt te gek! Prachtige avond. Met name toen Typhoon Ne me quitte pas van Jacques Brel zong. Hoe hij deed en dat gevoel die avond van het delen van elkaars schoonheid, waarheid en menselijkheid. Dat vergeet ik mijn hele leven niet! Die verbondenheid en dat gevoel van beschaving. Je bent met elkaar, maakt iets moois mee dat tegelijkertijd in een historisch perspectief staat. Toen het programma van dit jaar in Carré in de verkoop ging, heb ik heel snel tien kaarten gereserveerd voor mijn gezin en mijn vrienden. We blijven voorlopig ieder jaar komen!