In gesprek met… Sophie Lambo

Nu 4 mei 2016 dichterbij begint te komen, zullen we de aankomende maanden in gesprek gaan met het team van Theater Na de Dam. Wat mag het publiek verwachten op 4 mei en hoe draagt elk teamlid zijn steentje bij? Deze derde aflevering interviewen we Sophie Lambo, de nieuwe zakelijk leider van Theater Na de Dam.


 

Wie ben je en welke rol speel je binnen het team van Theater Na de Dam?

Ik ben Sophie Lambo (1963) en sinds 1 januari j.l. zakelijk leider van Theater Na de Dam. Daarnaast werk ik ook als directeur van het Internationaal Danstheater (ID) dat gevestigd is in de Doelenzaal aan de Kloveniersburgwal. 

Waarom heb je besloten bij Theater Na de Dam te gaan werken en waarom vind je het initiatief belangrijk?

Ik heb ervoor gekozen om bij Theater Na de Dam te gaan werken, omdat ik het belangrijk vind dat er aandacht is en blijft voor de Tweede Wereldoorlog. Deze oorlog heeft zo’n impact gehad die nog steeds doorwerkt op onze samenleving en hoe we met elkaar omgaan, dat het voor mij vanzelfsprekend is dat we daar niet alleen bij stil blijven staan, maar dat we er ook actief iets mee doen. De hele sociale opbouw van onze maatschappij zoals we die nu kennen komt er min of meer uit voort. De consequenties van morele keuzes die toen zijn gemaakt dreunen door tot in onze tijd. Het heeft onze (Europese) bevolking op de proef gesteld in hoe gekeken werd naar ‘de ander’, hoe men omging met dat wat misschien niet ogenblikkelijk in de directe leefomgeving paste. De vraag of het hemd nader dan de rok was of juist niet. Dat historisch- en moreel besef is wat mij betreft een thema dat ieder jaar weer met elkaar gedeeld moet worden, door jong en oud, door arm en rijk, door zwart en wit. Zodat we niet alleen ervan leren, want dat is me dan wat al te vroom, maar vooral erkennen en onderkennen dat het een gedeelde geschiedenis is. Dat deze geschiedenis onze huidige samenleving heeft gemaakt tot wat het is en dat we met de blik van nu bij onszelf nagaan welke moraal we er nu op na houden. Zelfreflectie is voor mij daarin een sleutelwoord. “Wie zijn geschiedenis niet kent, is gedoemd haar te herhalen” (schrijver-filosoof George Santayana)

Hoe zie jij idealiter de toekomst van Theater Na de Dam voor je?

Ik zou graag zien dat we het gedachtegoed van Theater Na de Dam nog wat breder en Europeser trekken. Het is, zeker in deze tijd van totale onzekerheid op allerlei vlakken (maar vooral sociaal economische vlak), wat mij betreft van het allergrootste belang dat we die gezamenlijkheid met elkaar voelen en delen. Europa is er niet voor niets, niet als entiteit, maar ook niet als samenwerkingsverband. Dat is omdat we, ieder met zijn overigens eigen soevereine identiteit, heel erg veel historie met elkaar delen. Op dat vlak kunnen we elkaar ook vinden en op dat vlak zouden we ook veel meer met elkaar kunnen samenwerken. Theater Na de Dam heeft laten zien dat het een radartje kan zijn in het samenbrengen van mensen met een gedeeld verleden. Theater maken is de spiegel die we onszelf voorhouden, het podium waarop de wereld zich kan tonen: lelijk, mooi, ontroerend, bevragend, scheppend, reflecterend, furieus, subliem, moraliserend en inspirerend. Dat is mooi en dat bindt. Dat is wat we nodig hebben, al helemaal in deze roerige tijden.